زبان قرآن از ديدگاه مولوي

زبان دين از جمله مباحث فلسفه دين و خاستگاه آن، نگاه نقادانه متفكران جهان غرب به متون مقدس است كه با راه يافتن به جهان اسلام باعث پيدايش بحث زبان قرآن شد. با توجه به راه يافتن اين نگاه نقادانه به جوامع اسلامي و قرآن، بحث از حقيقت زبان قرآن و ديدگاه متفكران اسلامي در اين زمينه اهميت پيدا مي­كند. در اين مقاله پس از طرح سوالات اساسي زبان قرآن و بررسي مؤلفه­هاي آن در آثار مولوي جلال الدين بلخي، مشخص مي­شود كه زبان قرآن از ديدگاه او «زباني تأليفي، معنادار، معرفت بخش و قاعده­مند» است؛ هر چند در برخي از تأويلات معرفت‌شناسانه خود، رويكردي ساختارشكن دارد. وي مفردات الفاظ قرآن را موضوع براي معاني عامه مي­داند؛ از همين‌رو با استفاده از نظريه روح معنا، به تبيين آيات متشابه قرآن پرداخته و با گسترش اين نظريه به ديگر آيات، به توسعه معاني و مصاديق آيات قرآن مي­پردازد.