رابطه حيات طيّبه و قناعت از منظر قرآن و تفاسير

راجع به معناي حيات طيبه در ميان مفسران اختلاف نظر وجود دارد. برخي آن را با سويه‌هاي اخروي مانند نعمت بهشت، معرفت الهي و طاعت خداوند تفسير كرده‌اند و برخي نيز جنبه‌هاي دنيوي آن مانند قناعت، روزي طيب و رزق روزانه را به عنوان معناي حيات طيبه بر شمرده‌اند. برخي نيز با تفسير حيات طيبه به مفهومي مانند سعادت، در تعريف آن هر دو سويه دنيوي و اخروي را لحاظ نموده‌اند. اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي از نوع اسنادي انجام شده است؛ پس از بررسي و تحليل روايات و تفاسير موجود، نشان مي‌دهد كه اولاً تعابير متنوعي كه راجع حيات طيبه بيان شده است با يكديگر قابل جمع مي‌باشند و ثانياً جايگاه ويژه قناعت در اين دسته روايات و تفاسير، گوياي آن است كه اگرچه قناعت به لحاظ مفهومي متباين از حيات طيبه است اما به لحاظ مصداقي با آن تطابق تام دارد به نحوي كه مي‌توان قناعت را فصل مقوم و عنصر اصلي حيات طيبه به شمار آورد.