مضمون «اِگزيستانس و اِگزيستانسياليسم» در نزد شخصيت‌هاي ژان-ماري گوستاو لوكلزيو

انسان با زمينۀ خاص آفرينش خود «موقعيت» خود را تعريف مي‌كند و ادراكات و استنباط‌هاي وي در موقعيت‌هاي گوناگون زيستيِ وي از ديگري متفاوت است. به بيان ديگر، موجودي در «زمان» است و تاريخ و اهدافِ خود را به‌واسطۀ «آزادي و توانايي انتخاب خود» شكل مي‌دهد. فلسفه با ايجاد پيوندي عميق با ادبيات و رسوخ در ساختارهاي فكري و عالم خيال نويسندگان و خالقان آثار هنري، توانست متون ادبي را به آينۀ تفكر تبديل كرده و الگوهايي را براي پردازش در نزد آنان ايجاد كند. در اين مقاله تلاش بر اين است تا با نشان دادن سازه‌هاي فلسفي اِگزيستانسياليسم در نزد لوكلزيو، رُمان‌نويس معاصر فرانسوي، معناي كُنش‌ها و رفتارهاي شخصيت‌هاي داستاني و واقعيِ وي را از وراي آگاهي، اِدراك، طرح و هدفمنديِ آن‌ها توجيه كرده و پاسخي به بحران‌هاي زيستي و اجتماعي شخصيت‌هاي وي در بحبوحۀ قرن بيستم و صحن نوشتار رئاليستي پيدا كنيم.