بررسي ﭘيچيدگي دستوري در متون استدلالي زبان‌آموزان ايراني از سه سطح مختلف توانش زباني

بسياري از پژوهش‌هاي انجام‌شده، به بررسي پيچيدگي دستوري در متون آكادميك ﭘرداخته‌اند، اما برخي از ﭘﮊوهش‌ها، جمله‌واره‌ها و جمله‌واره‌هاي وابسته و برخي ديگر گروه‌واﮊه‌ها و مخصوصاً گروه‌واﮊه‌هاي اسمي را به‌عنوان بهترين معيار جهت سنجش پيچيدگي دستوري در متون آكادميك لحاظ كرده‌اند. در اين راستا، پژوهش حاضر بر مبناي دسته‌بندي ﭘيشنهادي لو (۲۰۱۱) به بررسي بسامد ۵ مؤلفۀ دستوري در ﭘيكره‌اي متشكل از متون استدلالي به زبان انگليسي مي‌ﭘردازد. متون استدلالي در اين ﭘيكره توسط زبان‌آموزان ايراني از سه سطح مختلف توانش زباني نوشته شده‌اند. در اين راستا، ۱۴مشخصۀ ﭘيچيدگي دستوري در اين پژوهش بررسي شد و نتايج بررسي آماري حاكي از آن بود كه ۵ مشخصه (ميانگين طول تي ‌يونيت ، گروه‌واژه‌هاي فعلي به‌ازاي هر تي‌يونيت، ميانگين طول جمله‌واره، اسم‌واره‌هاي ﭘيچيده به‌ازاي هر تي‌يونيت و اسم‌واره‌هاي ﭘيچيده به‌ازاي هر جمله‌واره) از ۱۴مشخصه، تفاوت معناداري را بين سه گروه مورد بررسي در اين ﭘﮋوهش نشان دادند. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه مشخصه‌هاي مبتني بر پيچيدگي گروه‌واژه‌ها در ﭘيش‌بيني پيچيدگي دستوري در متون استدلالي از اهميت بالاتري برخوردارند و در نتيجه گروه‌واﮊه‌ها و مخصوصاً گروه‌واﮊه‌هاي اسمي نياز به بررسي بيشتري در پژوهش‌هاي آتي دارند.