سير جنسيّت‌زدگي در ادبيات داستاني معاصر زبان فارسي

توجّه به تأثير عوامل اجتماعي متفاوت از جمله سن، جنسيّت، تحصيل و طبقـۀ اجتمـاعي بـر دگرگوني هاي زباني حاصل تحوّلاتي است كه در پي ورود تفكر نقش گرائي در عرصۀ زبان پديد آمد. «زبان جنسيّت زده» نه تنها وجود تفاوت هاي كـلامي دو گـروه جنس يعني زنـان و مـردان را بـديهي مي شمارد، بلكه بخشي از اين تفاوت ها را نشانۀ نگاه ناهمسان و گاه غيرعادلانۀ اجتماع به يكي از گروه ها مي‌داند كه همان گروه زنان است. در اين ميان ادبيات به عنوان نمودار فرهنگ و جهان بيني يك منطقه مي تواند ابزاري جهت مطالعۀ انواع ويژگي هاي كلامي از جمله ميـزان گرايش هاي جنسيّت زدگي در كلام باشد. لذا به منظور بررسي جنسيّت زدگي در ادبيات فارسي، تعداد 20 داستان بلند به تفكيك جنسيّت نويسندگان (10 نويسنده زن و 10 نويسنده مرد) و متعلّق به دو بازۀ زماني (10 اثر دهۀ 60 و 10 اثر دهۀ 80) به لحاظ داده هاي جنسيّت زده مورد بررسي قرارگرفتند. مقايسۀ كمّي داده ها با روش آماري كاي دو انجام شد. مقايسۀ فراواني داده ها در گروه هاي مختلف جنس و زمان نشان داد كه نويسندگان مرد در آثار خود به طرز معني داري از اقلام كلامي جنسيّت زده بيشتر استفاده نموده اند.