بررسي كاهش واكه‌اي و مشخصه‌هاي آكوستيكي واكۀ /æ/ در لهجۀ كرماني

هدف از اين مقاله مطالعۀ كاهش واكه اي واكۀ /æ/ در لهجۀ كرماني است. كاهش واكه اي فرايندي است كه در هجاي بدون تكيه صورت مي گيرد و طي آن واكه هاي بدون تكيه تغيير يافته و به سوي واكه هاي ديگر گرايش مي يابند. به منظور بررسي كاهش اين واكه در لهجۀ كرماني، تعداد 6 نفر گويشور مرد بومي زبان فارسي شركت كرده اند كه سه نفر از آنها گويشور بومي لهجۀ كرماني و سه نفر ديگر گويشور بومي لهجۀ معيار هستند. داده هاي اين تحقيق شامل 4 كلمه مي باشد كه با استفاده از ميكروفون Shure و نرم افزار Praat در اتاق آكوستيك گروه زبان شناسي دانشگاه صنعتي شريف توسط گويشوران خوانده شده و ضبط شده اند. سپس مقدار ديرش، انرژي، فركانس سازه هاي اول، دوم و سوم، فركانس پايه و مركز ثقل طيفي واكۀ موردنظر اندازه گيري شده است. نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد كه ديرش، انرژي و فركانس پايۀ اين واكه در لهجۀ كرماني كمتر از ديرش، انرژي و فركانس پايۀ آن در فارسي معيار است. همچنين، نتايج بررسي فركانس سازه هاي اول و دوم واكۀ موردنظر تأئيدي است بر اين ادعا كه واكۀ /æ/ در لهجۀ كرماني گرايش به سوي مركز دارد؛ بنابراين، اين نوع كاهش واكه اي در لهجۀ كرماني كاهش مركزگرا ناميده مي شود.