ارزيابي مقايسه اي ميزان تأثير ابزارهاي سياستي بر اشتغال و تقاضاي نيروي كار در بخش‌هاي اقتصادي ايران مبتني بر رويكرد عدم تعادل در بازار كار

در اين مقاله در چارچوب رويكرد عدم تعادل در بازار كار و مبتني بر مدل پوياي تقاضاي نيروي كار، نقش متغيرهاي اثرگذار بر اشتغال و تقاضاي نيروي كار در بخش هاي صنعت و معدن، كشاورزي و خدمات در قالب تحليل‌هاي همگرايي و الگوهاي تصحيح خطا مورد بررسي و مطالعه قرار گرفته است. تخمين مدل پوياي تقاضاي نيروي كار نشان مي‌دهد كه در ميان متغيرهاي اثرگذار بر تقاضاي نيروي كار، متغيرهاي توليد، صادرات و شاخص دستمزد به‌عنوان اثرگذارترين متغير بر تقاضاي نيروي كار در بخش هاي مختلف اقتصادي به شمار مي‌روند. اين در حالي است كه متغير سرمايه‌گذاري عليرغم توجه زيادي كه در محافل سياست‌گذاري نسبت به آن صورت مي‌گيرد، انتظارات را مبني بر تقويت و توسعه اشتغال برآورده ننموده است. همچنين نتايج حاصله حاكي از آن است كه اهميت نسبي تأثير هر يك از متغيرها بر تقاضاي نيروي كار در بخش هاي مختلف متفاوت است. به‌گونه‌اي كه در زير بخش صنعت و معدن بيشترين تأثير به ترتيب از آن متغيرهاي توليد، شاخص دستمزد و صادرات است در حالي كه در زير بخش كشاورزي مؤثرترين عوامل اثرگذار بر تقاضاي نيروي كار به ترتيب عبارت‌اند از دستمزد، توليد و صادرات. همچنين متغيرهاي توليد، دستمزد و صادرات به ترتيب بيشترين تأثير را بر تقاضاي نيروي كار بخش خدمات داشته‌اند.