تحليلي نقش گرا از كاربردهاي حرف اضافۀ با در زبان فارسي

كاربرد فراوان حرف اضافه با در زبان فارسي، پژوهش حاضر را بر آن داشته است تا در چارچوب دستور نقش و ارجاع، با بررسي بازنمايي ساخت منطقي برخي جملات زبان فارسي شنيدۀ پژوهش گران كه دربردارندهحرف با بوده است، به بررسي انگيزش هاي دستوري يا معنايي اعطاي اين حرف اضافه به گروه هاي اسمي در زبان فارسي بپردازد. نتيجه اين نوشتار آن است كه حرف اضافۀ با، حرفي اصولاً مكاني و مقوله اي شعاعي است كه مفاهيم مربوط به آن از مفاهيمي مركزي چون باهم بودن و داشتن منشعب مي شوند. به‌تبع آن، نشان مي دهد كه نمي توان تنها به قوانين اوّليّۀ بيان شده در دستور نقش و ارجاع در زمينۀ تخصيص حروف اضافه، بسنده كرد و مي‌بايست با بررسي انگيزش هاي معنايي، ساخت منطقي جملات حاوي حروف اضافه را به گونه اي دقيق تر ترسيم كرد كه از مشكلات و مسائلي كه در نمودهاي ساخت منطقي اوّليۀ پيشنهادي رويكرد نقش و ارجاع وجود داشت، برحذر بود. افزون بر اين، تحليل ارائه شده در اين پژوهش قادر به توجيه كاربردهاي متنوّعي از حرف اضافۀ با مانند انواع قيدي، مشاركتي، پذيرنده و ابزاري در زبان فارسي است.