بررسي جنبه‌هاي بلاغي زبان در تفسير كشف‌الاسرار

كشف‌الاسرار به‌عنوان يك كتاب منثور پارسي، ويژگي‌هاي كلامي، واژگاني، صرفي و نحوي فراواني دارد كه هريك در جاي خود قابل‌توجّه است. شايد مهم‌ترين آن‌ها موزون بودن نثر و توجّه بسيار ميبدي به زبان كهن پارسي چه در برگزيدن واژه‌ها و چه در دستور زبان باشد كه خواندن اين متن را جذّاب‌تر كرده است.با توجّه به اينكه نوبت سوم اين تفسير، يعني بخش تفسير عرفاني از تنوّع زباني و موضوعي برخوردار است و جنبه ادبي و هنري زبان غلبه دارد و ميبدي هم از ديدگاه شريعت و هم از ديدگاه‌هاي متفاوت اهل طريقت چون اهل زهد، اهل عشق و اهل سُكر به بيان موضوعات موردنظر خود مي‌پردازد و در بيان هركدام از ديدگاه‌ها نيز زبان، ويژگي‌هاي متفاوتي مي‌يابد، بررسي سبك‌شناسانه ويژگي‌هاي زباني اين تفسير ارزشمند – به‌ويژه در نوبت سوم – ضروري به نظر مي‌رسد. بنابراين پژوهش حاضر به‌منظور آشكاركردن ارزش‌هاي بلاغي و زبانيِ تفسير ميبدي، اين فرضيه را ثابت مي‌كند كه زيبايي بخش سوم كشف‌الاسرار ميبدي افزون بر وجود صُور گوناگون خيال و شگردهاي مرتبط با موسيقي كلام، مرهون ترفندهاي ادبي برخاسته از جنبه‌هاي بلاغي زبان است. روش تحقيق در اين پژوهش به‌صورت توصيفي و تحليل محتوا در خصوص ويژگي‌هاي سبكي (زباني) نوبت سوم تفسير كشف‌الاسرار  است.