تبيين شناختي طرح‌واره‌ها و استعاره‌هاي حركتي در شعر «مسافر» سهراب سپهري

زبان‌شناسان شناختي، هر نوع فهم و بيان انتزاعي را كه در قالب مفاهيم ملموس ارائه شود، كاربرد استعاري زبان مي‌دانند؛ چراكه معتقدند انسان در اثر ارتباط با جهان پيرامون خويش، مفاهيمي را به شكل طرح‌واره‌هايي تصويري در ذهن خويش خلق مي‌كند. يكي از اين طرح‌واره‌ها، طرح‌واره‌هاي حركتي است كه پژوهش حاضر به بررسي آن در شعر سهراب سپهري پرداخته است. نتايج به‌دست‌آمده حاكي از آن است كه شعر نمادين و عرفاني «مسافر» سرشار از مضامين انتزاعي و طرح‌واره‌اي كلي از مفهوم سفر است. غالب استعاره‌هاي اين شعر از نوع حركتي است كه براي رساندن مفاهيم مربوط به سفر به كار گرفته شده، نقش بسيار مهمي در ترسيم تصاوير ذهني شاعر دارد.