استعارۀ مفهومي شادي در ديوان شمس

اين پژوهش به بررسي استعاره‌هايي مي‎پردازد كه با محوريت احساس شادي در ديوان شمس به‌ كار رفته‌اند. بنيان نظري پژوهش، نظريه استعاره‌هاي مفهومي است كه استعاره را از حد ابزاري صرفاً زيباشناسانه به رويكردي براي شناخت و انديشيدن اعتلا بخشيده است. مولانا در ديوان شمس براي تبيين بسياري از ويژگي‌هاي شادي، از حوزه‌هاي «اشيا»، «جانور»، «خوراك»، «گياه» و «بازار» مدد جسته و توانسته اين مفهوم انتزاعي را ملموس و عيني جلوه دهد. پژوهش حاضر كه با روشي توصيفيتحليلي انجام شده، سعي دارد ارتباط بين استعاره با بنياد انديشه و جهان فكري مولوي را كشف و تبيين كند. با تحليل شناختي استعاره‌هاي شادي در غزليات مولانا مي‌توان دريافت كه اين احساس در نظام فكري وي چيزي ديدني، لمس‌كردني، چشيدني، شنيدني و تا حدودي بوييدني است.