كُهن‌الگوي كودك گمشده و ابعاد و مصاديق آن در تصادف شبانه اثر پاتريك موديانو

داستانها نيز همچون اسطوره ها مي توانند بكمك فرآيند تفسيري، واكنش هاي دروني و پديده هاي فردي و اجتماعي را نشان دهند. شناخت تصاوير داستاني و كاوش در ابعاد ذهنيتي، زيستي و تاريخي نويسندگان قرن بيستم فرانسه مي تواند علل ساختاري فضاي داستاني و خلاقيتي آثار آنها را نمايان كند. در اين كنكاش، بهره گيري از سازه ها و كُهن الگوهاي ناخودآگاه جمعي براي بررسي تار و پود و رويدادهاي سازنده ي داستان «تصادفِ شبانه» اثر پاتريك موديانو مي تواند اَشكال نمادين و روانيِ داستان را از يكسو در بستر طبيعت ذهني و جمعي بشر، و از سوي ديگر در بستر روايت و تجارب نمادين نشان دهد. در واقع، مولف، با بازي «زمان» و «مكان» در روايت، و با طرحِ كُهن الگوي كودك گمشده، تصويري از هويت گمشده و حافظه خود را به نمايش مي گذارد.