امكان سنجي مصرف آب‌هاي شور با تعيين تابع توليد شوري آب در كُنار گونه Ziziphus SpinaChristi

مصرف آب شور با توجه به محدوديت شديد منابع آب غيرشور به‌ويژه در مناطق خشك و نيمه‌خشك، براي تداوم كشاورزي اجتناب‌ناپذير است. اين تحقيق در قالب طرح آماري بلوك‌هاي كامل تصادفي با چهار تيمار شوري آب آبياري معادل 3/0، 3، 6 و 9 دسي زيمنس بر متر و سه تكرار روي نهال‌هاي كُنار گونه Ziziphus spinachristi انجام شد. ميزان شوري عصاره اشباع خاك، تعداد برگ، ماده تر و خشك ريشه، ماده تر و خشك اندام هوايي، نسبت اندام هوايي به ريشه و مقدار نسبي آب در اندام هوايي گياه اندازه‌گيري شدند. شوري آب آبياري در سطح احتمال يك درصد، اثر معني‌دار بر شوري خاك و صفات ريشه و اندام هوايي گياه داشت. نتايج نشان داد كه با افزايش شوري آب آبياري از 3 به 6 دسي زيمنس بر متر، ماده تر و خشك ريشه به‌ترتيب با 4/34 و 5/30 درصد كاهش معني‌دار و ماده تر و خشك اندام هوايي به‌ترتيب معادل 7/9 و 6/3 درصد كاهش يافتند. تمام صفات ريشه و اندام هوايي گياه هنگام رسيدن شوري آب آبياري از 6 به 9 دسي زيمنس بر متر كاهش معني‌دار در سطح احتمال يك درصد داشتند. در شوري آب 9 دسي زيمنس بر متر، مقدار كاهش ماده تر و خشك ريشه به‌ترتيب 5/47 و 9/40 درصد و مقدار كاهش ماده تر و خشك اندام هوايي به‌ترتيب 5/31 و 6/19 درصد بود. توابع توليد شوري آب‌ماده خشك اندام هوايي به‌صورت پنج معادله خطي، درجه دوم، درجه سوم، لگاريتمي و نمايي برآورد شدند. معادله درجه سوم با بيشترين ضريب تعيين تعديل‌شده و كارايي مدل‌سازي و كمترين مقدار حداكثر خطا، ريشه ميانگين مربعات خطاي نرمال‌شده و ضريب جرم باقي‌مانده داراي دقت برازش بيشتر از ساير معادله‌هاي بود.