حضوري بودن محاكمه و استثنائات وارد بر آن در ديوان كيفري بين‌المللي

حضور در جلسه دادرسي حق متهم است. اسناد بين المللي زيادي چنين حقي را در فرآيند دادرسي مورد شناسايي قرار داده اند. اكثر محاكم كيفري بين المللي، محاكمۀ حضوري را اصل و محاكمه غيابي را استثناء تلقي كرده اند. چنين رويكردي متأثر از ماهيت دادرسي اتهامي حاكم بر محاكم كيفري بين المللي است. ديوان كيفري بين المللي با تدوين قواعد آيين دادرسي و ادله جديد امكان تقاضاي عدم حضور در برخي از جلسات دادرسي را براي بعضي از متهميني كه مكلف به انجام مشاغل عمومي فوق العاده در عالي ترين سطح ملي هستند فراهم مي كند. شناسايي چنين امكاني براي اين افراد به صورت مجزا در كنار ساير متهمين؛ ابهامات و پرسش هايي را بر مي انگيزد كه گويي اصل برابري متهمين در مقابل ديوان كيفري بين المللي را بر هم زده است. اين تحقيق در پي تجزيه و تحليل رويه ديوان كيفري بين المللي در خصوص اصل حضوري بودن محاكمه و استثنائات وارد بر آن در پرتو اساسنامه و قواعد آيين دادرسي و ادله جديد ديوان است.