اصول حاكم بر تفسير قطعنامه‌هاي شوراي امنيت

تفسير، اجراي قاعده را تسهيل مي‌كند و زواياي پنهان معنا و قلمرو قاعده را تعيين مي‌نمايد. با توجه به طبع مبهم قطعنامه‌هاي شوراي امنيت، تفسير از اهميت دو چنداني برخوردار مي‌شود؛ زيرا به كارگيري زبان مبهم و دوپهلو در قطعنامه‌هاي شوراي امنيت امري رايج و معمول است. علت اين امر را مي‌توان در فرايند تلاش براي جلب نظر ساير اعضاي شورا دانست. بنابراين، زبان و بيان قطعنامه به نحوي به نگارش در مي‌آيد كه بيش از آن كه موضعي مشخص در قبال تدبير يا اقدامي خاص را مد نظر داشته باشد، به حالت خنثي يا بدون تعيين جهتي خاص نگاشته ‌شود. اين امر به نوبه خود مي‌تواند منجر به سوءبرداشت و حتي سوءاستفاده برخي دولت‌هاي عضو ملل متحد در اجراي قطعنامه مزبور شود. به همين دليل، تفسير قطعنامه، نخستين گام براي اجراي آن تلقي مي‌شود. در ادبيات فارسي و حتي غيرفارسي حقوق بين‌الملل توجه چنداني به موضوع تفسير قطعنامه‌هاي شوراي امنيت نشده است. در اين نوشتار سعي مي‌شود تا بر اساس ديدگاه دكترين و رويه قضايي به برخي اصول موجود و مطلوب حاكم بر قطعنامه‌هاي شوراي امنيت پرداخته شود.