شعر، رضا داوري و مارتين هيدگر

اين مقاله مترصد است وجوه توجه استاد برجسته‌ي فلسفه در ايران، رضا داوري را نسبت به شعر به عنوان عاملي براي رهايي از تنگناي مهلك اصالت سوژه‌ي دوره‌ي مدرن شرح دهد. توجه ويژه‌ي شاعر به زبان كه آن را وراي ابزار تلقي وبر وفق نظر هيدگر «بنيان‌گذار متعهد به كلمات» مي‌داند، شرايطي به دست مي‌دهد كه با استمداد از آن مي‌توان به تحول روزگار عسرت‌زده و گرفتارآمده در قهر فناوري مدرن اميد داشت. رضا داوري زبان شعر را وجه ظهور وجود مي‌داند كه نقش عمده‌ي آن به سبب حال و احوال شاعرانه، احاطه بر ديگر شئون انسان و شرط اساسي هرگونه نسبت تأثير‌گذار در اين جهان است.