آموزش محيط‌زيست و شعر معاصر فارسي

تأثيرپذيري انسان و طبيعت از يكديگر از ديرباز اجتناب‌ناپذير بوده است. با رشد نهادهاي مدني و ابزار فناوري، انسان در سطح گسترده‌اي در طبيعت تغييراتي ايجاد كرده كه گاه سبب تهديدهاي محيط زيستي و اكولوژيكي شده است همين امر سبب گرديد كه بررسي مسائل محيط‌زيستي در ادبيات يكي از ضرورت­هاي پژوهشي ادبيات تطبيقي گردد و گفتماني در جهت فرهنگ‌سازي محيط‌زيستي براي حفاظت از آن شكل گيرد. ادبيات و به‌ويژه شعر به‌عنوان رسانه‌اي فرهنگي، تأثيرگذاري ويژه‌اي در حوزه‌هاي رفتاري و انگيزشي مخاطبان و بالا بردن سطح آگاهي و هوشياري جامعه نسبت به محيط‌زيست دارد. در شعر معاصر نگاه متفاوت نيما و متأثران او، طرز برخورد با طبيعت را نسبت به شعر سنتي تغيير داد و دغدغه‌هاي محيط‌زيستي برخي شاعران معاصر به‌ويژه سهراب را واداشت تا با آثارشان به آگاهي بخشي و آموزش محيط‌زيست بپردازند. در اين پژوهش كه از نظر هدف كاربردي و از نظر نحوه گردآوري داده‌ها، توصيفي تحليلي از نوع اسنادي است، سعي شد نگاه شعر معاصر نسبت به محيط‌زيست و جايگاه و چگونگي آموزش محيط‌زيست در آن با محوريت اشعار سهراب سپهري، به‌عنوان آغازگر اين جريان، مشخص گردد و اين نتيجه به دست آمد كه در شعر معاصر لزوم توجه به طبيعت و آگاهي بخشي براي حفاظت از آن سبب شد كه از شعر به‌عنوان رسانه‌اي براي آموزش دهي ضمني براي محيط‌زيست و رفتار صحيح با آن استفاده شود و اين جريان با سهراب سپهري در شعر معاصر مطرح گرديد.