اثربخشي آموزش خودكنترلي هيجاني بر كاهش پرخاشگري فيزيكي دانشجويان دانشگاه پيام نور

هدف‏ پژوهش حاضر بررسي اثربخشي آموزش خودكنترلي هيجاني بر كاهش پرخاشگري فيزيكي دانشجويان دانشگاه پيام‏ نور بوكان بود. بدين منظور 40 نفر انتخاب و به‏عنوان نمونه منظور گرديدند. روش تحقيق دراين مطالعه از نوع نيمه‏ آزمايشي با طرح پيش‏آزمون-پس‏آزمون همراه با گروه گواه بود و از مقياس پرخاشگري ويليامز(1996) به‏عنوان ابزار پژوهش استفاده گرديد. برنامه آموزش خودكنترلي هيجاني طي 10جلسه‏ي60 دقيقه‏اي و درمدت 5 هفته‏ي متوالي به دانشجويان ارائه گرديد. بدين منظور نمونۀ تحقيق به صورت تصادفي در2 گروه 20 نفري(يك گروه آزمايشي و يك گروه‏ گواه) گمارده شدند. گروه ‏آزمايشي، تحت آموزش خودكنترلي هيجاني قرار گرفت، درحالي‏كه گروه ‏گواه در معرض هيچ مداخله‏اي قرارنگرفتند. داده‏هاي بدست آمده با استفاده از آمار توصيفي و آمار استنباطي بوسيلۀ نرم افزار spss مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج حاصل از تحليل ‏كوواريانس و در سطح P 0/05براي گروه وابسته به منظور تعيين اثربخشي آموزش خودكنترلي هيجاني نشان داد كه اين كاربندي توانسته است به ‏عنوان مداخله‏اي موثر موجب كاهش پرخاشگري فيزيكي دانشجويان در مرحله آزمايش (38/317=F و مجذور اتا 0/509) شود.