افكار خودكشي در دانش¬آموزان پسر: نقش خودپنداره، عزت¬نفس و سلامت اجتماعي

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش خودپنداره، عزت¬نفس و سلامت اجتماعي در پيش¬بيني افكار خودكشي دانش¬آموزان پسر انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانش¬آموزان پسر متوسطه شهر اردبيل در سال 1397-1396 بودند كه به روش نمونه¬گيري تصادفي خوشه¬اي چندمرحله¬اي 354 نفر از آنان به عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع¬آوري داده¬ها از ابزارهاي خودپنداره (منداگليو و پي¬ريست، 1995)، عزت¬نفس (كوپراسميت، 1967)، سلامت اجتماعي (كييز و شپيرو، 2004) و افكار خودكشي (بك، 1991) استفاده شد. تحليل داده¬ها با استفاده از آزمون¬هاي آماري تحليلي ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه انجام شد. يافته¬ها: نتايج نشان داد كه بين خودپنداره (49/0-r=)، عزت¬نفس (57/0-r=) و سلامت اجتماعي (59/0-r=) با افكار خودكشي در دانش¬آموزان پسر رابطه معنا¬داري وجود دارد (05/0p ). همچنين نتايج رگرسيون چندگانه نشان داد كه خودپنداره 16/0-، عزت¬نفس 24/0- و سلامت اجتماعي 29/0- افكار خودكشي دانش¬آموزان را پيش‬بيني مي‬كنند (05/0p ). نتيجه¬گيري: افكار خودكشي دانش¬آموزان پسر توسط متغيرهاي خودپنداره، عزت¬نفس و سلامت اجتماعي قابل پيش¬بيني است، بنابراين پيشنهاد مي‌شود كه روانشناسان و مشاوران جهت كاهش افكار خودكشي دانش¬آموزان، نقش خودپنداره، عزت¬نفس و سلامت اجتماعي را مورد توجه قرار دهند.