اثربخشي آموزش خودمتمايزسازي بر پريشاني روان‌شناختي و سازگاري اجتماعي نوجوانان پسر طلاق شهر تهران

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش خودمتمايزسازي بر پريشاني روان‌شناختي و سازگاري اجتماعي نوجوانان پسر طلاق شهر تهران انجام شد. روش: روش پژوهش از نوع آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري دوماهه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل دانش‌آموزان دوره اول متوسطه با والدين طلاق گرفته در سال تحصيلي 97-1396 در شهر تهران بود. نمونه شامل 30 نفر از نوجوانان طلاق بود كه از بين جامعه آماري به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه، جايگزين شدند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمايش، آموزش خودمتمايزسازي را طي ده جلسه دريافت كردند وگروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. براي جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه‌هاي پريشاني روان‌شناختي و سازگاري اجتماعي استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌هاي آماري با آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و به وسيله نرم‌افزار آماري SPSS-23 انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش خودمتمايزسازي بر پريشاني روان‌شناختي و سازگاري اجتماعي نوجوانان پسر طلاق تأثير معناداري داشته است(p 0.001). علاوه بر اين نتايج نشان داد كه اين آموزش توانسته تأثير خود را در زمان نيز به شكل معناداري حفظ نمايد (p 0.001). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه آموزش خودمتمايزسازي با بهره‌گيري از فنون اجتماعي و هيجاني مي‌تواند، پريشاني روان‌شناختي و سازگاري اجتماعي نوجوانان طلاق را تحت تأثير قرار دهد. بر اين اساس آموزش خودمتمايزسازي مي‌تواند به عنوان روشي كارآ، جهت بهبود سازگاري اجتماعي و كاهش پريشاني روان‌شناختي نوجوانان پسر طلاق مورد استفاده قرار گيرد.