اثربخشي آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود كفايت اجتماعي دانش¬آموزان داراي اختلال يادگيري خاص

مقدمه: هدف اين پژوهش، بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود كفايت اجتماعي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري خاص بود. روش: اين پژوهش به شيوه¬ي آزمايشي و با طرح پيش¬آزمون و پس¬آزمون با گروه كنترل اجرا شد. جامعه¬ي آماري پژوهش حاضر را كليه¬ي دانش‌آموزان پسر داراي اختلال يادگيري خاص كلاس پنجم ابتدايي تشكيل دادند كه در سال تحصيلي 94-1393 در شهر اردبيل مشغول به تحصيل بودند. نمونه پژوهش شامل 40 دانش‌آموز پسر داراي اختلال يادگيري خاص بودند كه به‌صورت نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه گمارده شدند (20 نفر براي هر گروه). براي جمع‌آوري داده¬ها از آزمون رياضي كي¬مت، آزمون هوشي ريون، آزمون خواندن شفيعي و همكاران، آزمون بيان نوشتاري فلاح چاي، پرسشنامه¬ي‌ كفايت اجتماعي و مصاحبه¬ي تشخيصي بر اساس DSM-5 استفاده شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون آماري تحليل كوواريانس چند متغيري (MANCOVA) توسط نرم‌افزار SPSS-22 استفاده شد. يافته¬ها: نتايج نشان داد كه آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد بر بهبود كفايت اجتماعي دانش‌آموزان داراي اختلال يادگيري خاص مؤثر بوده است (001/0P ). نتيجه¬گيري: بر اساس يافته‌هاي حاصل از اين پژوهش مي‌توان گفت پذيرش هيجانات و مشكلات ارتباطي به‌جاي اجتناب از آنها به دانش آموزان كمك مي‌كند تا راه‌هاي مواجهه با هيجانات منفي را ياد گرفته و از پيامدهاي ناشي از اين اختلالات كه يكي از آن نقص كفايت اجتماعي است، پيشگيري كنند.