اصول الگوي اجتماعي حفاظت و امنيت در جامعه اسلامي

از جمله پديده‌هاي ناشي از پيچيده شدن جوامع معاصر، شكل‌گيري فرآيندهاي دروني است كه مي‌تواند انسجام و هويت جمعي را هدف قرارداده و به مخاطره اندازد. اين فرآيندها مبتني بر كاستي‌ها و ضعف‌هاي داخلي شكل گرفته و از آنها به «آسيب» تعبير مي‌شود. بر اين اساس مسئله اي مهم در حوزه تحليل و تقويت الگوهاي حفاظتي- امنيتي مطرح شده كه ناظر بر اهميت رويكردهاي اجتماعي در نيل به اهداف حفاظتي- امنيتي مي‎باشد. با توجه به رويكرد اجتماعي مطرح شده، هدف اصلي تحقيق حاضر آن است كه اولويت «مديريت آسيب‎ها» نسبت به «مديريت تهديدات» را در طراحي الگوي حفاظت و امنيت تبيين و تشريح نمايد. محقق با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از تكنيك اسنادي به گردآوري و تحليل داده‎ها اقدام نموده است. يافته‎هاي محقق حكايت از آن دارد كه اصول الگوي اجتماعي حفاظت و امنيت در جامعه اسلامي را مي‎توان در پنج مورد زير خلاصه نمود: •«تهذيب فردي» با هدف تربيت افرادي با فرهنگ «خودكنترلي» • تقويت «مشاركت‌هاي اجتماعي» با هدف تأسيس «جامعه‌اي منسجم» • تقويت «پشتيبان اجتماعي» قدرت سياسي با هدف تأسيس «دولتي مقتدر» • «غيرامنيتي نمودن» فرآيند مديريت «آسيب‌هاي اجتماعي» با هدف افزايش تأثير و كارآمدي • تقويت «شبكه مناسبات هنجاري و ارزشي» با هدف صيانت از «سلامت اجتماعي». در اين پژوهش حوزه حفاظت محوريت دارد. نتايج اين تحقيق افزون بر محققان اين حوزه مي‎تواند براي كارشناسان اجرايي در تحليل مقولات حفاظتي – امنيتي و ارايه راهكار مفيد باشد.