بازتعريف دوستي، در حلقه هاي كندوكاو فلسفي

هدف اصلي اين پژوهش، بررسي تاثير پديدۀ دوستي به عنوان يكي از مهمترين چالش¬هاي زندگي اجتماعي انسان به ويژه در دوران مدرسه، بر پيشرفت معرفتي كودكان و نوجوانان در حلقه¬هاي كندوكاو فلسفي مي باشد. براي دستيابي به اين هدف از روش تحليل و تفسير متون و استنتاج منطقي بهره گرفته شد. يافته هاي اين پژوهش حاكي از آن است كه گفتگوي جمعي نقاد و خلاق در «حلقه¬هاي كندوكاو فلسفي» همواره با دو دغدغه همراه است: نخست، در صورت مشاركت در گفتگوي انتقادي احتمال تخريب و تكدر دوستي ميان هم¬كلاسان وجود دارد. دومين نگراني، ركود پيشرفت معرفت¬شناختي در حلقه¬هاي كندوكاو به دليل عدم مشاركت دوستان صميمي در فرايند نقد و توليد ايده¬هاي بديع در حين گفتگو و پيروي از آراي افراد قوي¬تر در كلاس مي باشد. لذا به¬نظر مي¬رسد، همان¬گونه كه اين جنبش¬هاي تأملي نيازمند تغيير و تحولاتي در سخت¬افزارهاي نظام تعليم و تربيت سنتي هستند، مي¬بايست در حوزه نرم¬افزاري تعليم وتربيت از جمله مفهوم دوستي، تعريف جديدي ارائه دهند. پرورش تفكر مراقبتي دركنار دو مهارت فكري نقاد و خلاق مي¬تواند مفهوم دوستي را در ذهن كودكان به مثابه يك امر مراقبتي با تمام ويژگي¬هاي آن ارتقاء دهد. برپايه نتايج به دست آمده مي توان بازتعريف مفهوم دوستي از رابطه¬اي سطحي و مبتني بر تاييد را به رابطه¬اي مراقبتي، انديشمندانه و رشد¬دهنده پيشنهاد داد.