رابطه سادات و حاكميت ؛ مباني و معيارهاي نفوذ سياسي و اقتدار سادات در حكومت ايلخانان مغول

بدون عنوان

سادات به عنوان خاندان پيامبر9، در تاريخ اسلام و ايران دوره اسلامي، به عنوان گروهي متمايز جايگاه ويژه­اي داشتند. انتساب آن‌ها به خاندان پيامبر9 سبب شد كه در ميان جامعه ايران نيز مورد احترام قرار گرفتند. با شكل­گيري نهادي به نام نقابت، سادات به صورت يك گروه كاملاً مشخص و سازمان‌دهي‌شده درآمدند. كه از منزلت خاصي برخوردار بودند. با حمله چنگيز به ايران و سپس برچيده ‌شدن خلافت عباسي، سادات جزء افرادي بودند كه نه‌تنها دچار ضعف جايگاه نشدند بلكه بالعكس نفسي تازه كرده و حتي دوباره منصب نقابت كه كار آن رسيدگي به امور سادات بود، احيا شد. هدف از اين پژوهش، بررسي جايگاه و منزلت سادات در ساختار حاكميت ايلخاني است. اين مقاله با روش توصيفي ـ تحليلي، به اين پرسش پاسخ مي‌دهد كه با توجه به جايگاه سادات در دوره ايلخانان و گرايش اول جاي توبه تشيع و سادات، آنان چه جايگاهي در ساختار حاكميت به دست آوردند؟ يافته­ هاي پژوهش، نشان مي­دهد كه منزلت اين گروه در جامعه­ ايراني و خودآگاهي دروني سادات در بالا بردن جايگاه خويش در دستگاه حكومت ايلخاني نقشي به‌سزا داشت، ولي با وجود تكريم سادات، اين گروه در دوره ايلخاني به ندرت توانستند به پست­هاي مهم و حساسي مانند وزارت و يا صاحب ­ديواني دست يابند و به نظر مي‌رسد، اين نتيجه ساختار ديواني با غلبه­ مذهب سنتي است كه، اجازه نمي­داد سادات به اين عرصه وارد شوند.

فاقد چكيده