تقابل معرفتي رويكردهاي بومي‌گرايي در توسعه علوم انساني: مطالعه موردي رويكرد بومي‌گرايي كاركردي و رويكرد بومي‌گرايي معرفت‌گرايي

توسعه فرآيند و ملزوماتي دارد كه همواره مباني تئوريك در آن از جايگاه پراهميت و قابل توجهي برخوردار است. اما خود اين نكته نيز به آساني و روشني پيش­روي ما قرار ندارد. علم نيز خود نيازمند توسعه است. لذا كشورهاي در حال توسعه با چرخ ه­اي توسعه و علم روبه‌رو مي‌باشند؛ و توسعه علوم از راه ­هاي گشايش وضعيت فوق­الذكر است. اما اين مهم نيز با رويكردهاي معرفتي متعددي درگير است. در مباحث مربوط به توسعه علوم انساني دو جريان مهم معرفتي «بومي­ گرايي كاركردي» و «بومي­ گرايي معرفت­ شناسانه» قرار دارند و همواره تقابل­ هاي رويكردي را با يكديگر داشته­اند كه موجب كندي تحول در توسعه علوم انساني گشته است. در اين پژوهش قصد آن داريم كه با يك روش كيفي و بهره ­گيري از ابزارگردآوري داده ­ها كيفي به اين سوال پاسخ دهيم (سوال اصلي) كه «تقابل رويكرد بوم­گرايي كاركردي و رويكرد بوم­گرايي معرفت ­شناسانه در بومي ­سازي و توسعه علوم انساني چگونه سبب كارآمدي و يا ناكارآمدي اين حوزه مي­گردد؟». فرضيه اصلي ما در اين پژوهش بيان مي­دارد كه «تقابل رويكرد بومي ­گرايي كاركردي و رويكرد بومي گرايي معرفت شناسانه سبب كُندشدن فرآيند توسعه علوم انساني و عدم تحقق بومي­سازي در ايران شده و حركت به سمت رويكرد تلفيقي- تركيبي در اين حوزه، راه گشاي وضعيت