نخبگان عصر مشروطه و صورتبندي گفتمان ناسيوناليسم در ايران

نخبگان سياسي همواره نقش به‌سزايي در شكل‌گيري گفتمان‌ها در درون جامعه داشتند؛ به‌گونه‌اي كه يكي از اساسي‌ترين نقش‌هاي نخبگان، پويش نهادينگي سياسي و بسط حوزه سياست، مشروعيت بخشيدن به ارزش‌ها و نهادهاي جديدي است كه اصول و مباني همكاري و همزيستي عمومي را تبيين مي‌كنند و به پويش‌هاي سياسي خصلتي ملي-اخلاقي مي‌بخشند. نخبگان سياسي ايراني نيز در قرن نوزدهم، در پي انحطاط ايران و واگرايي گفتمان غالب آن زمان، دچار بحران هويت شدند؛ از اينرو جهت هويت‌يابي، دست به تاسيس نظمي‌نو در قالب گفتمان ناسيوناليسم باستانگرا زدند. آن‌ها براي اين منظور، دال‌ها گفتمان پيشين را با طرد كردن، به حوزه گفتمانگونگي سوق دادند و حول دال مركز ملت ايران، گفتمان جديدي را بنا نهادند. در اين تحقيق با بررسي افكار سه انديشمند قرن نوزدهمي، به اين موضوع پرداخته شده است كه اين انديشمندان تحت تاثير چه عواملي، صورتبندي نظم نويني را تدارك ديدند كه ساليان بعد به عنوان گفتمان مسلط در ايران به كار گرفته شد.