مقايسه ي تطبيقى نمودِ فقر و تهيدستى در شعر نيما يوشيج و نازك الملائكه

Comparative analogy of poverty in Nima and Nazek Almalaekeh’s poem

شعر معاصر از آغاز پيدايش، پيام آور ارزش هاى تازه اى براى انسان بوده است كه بررسى اين ارزش ها، ما را به چشم اندازهاى تازه ى انسان امروزى نزديك تر مى كند. آنچه كه علاوه بر جنبه ى زيبايى شناختىِ شعر، خواننده ي امروز از شاعر و اثرش انتظار دارد توجه به مسائل والاى انسانى است. رسيده « من اجتماعى » به « من فردى » با مطالعه ى شعر هر شاعر مى توان دريافت كه آيا شاعر از است يا خير؟ و ديگر اين كه آيا شاعر هنوز در بند شهرت طلبى هاى خويش است و درد مردم را به فراموشى سپرده است؟ نيما و نازك الملائكه – بنيان گذاران شعر نوى فارسى و عربى- در زمينه هاى مختلف اجتماعى، سياسى، عاطفى و شخصى اشعارى را سروده اند و به همين خاطر اشعار مشابهى فقر و تهيدستىِ حاكم » در ديوان هر دو شاعر يافت مى شود. يكى از اين تشابهات، توجه به مسأله ي است. نيما كه مهم ترين ويژگى شعرش، مردم گرايى و محتواى اجتماعى آن است؛ در شعر « بر جامعه فاصله ى طبقاتى ناشى از بى عدالتى در جامعه را به تصوير مى كشد. از سوى تأثرّ و غم خود را « القصر و الكوخ » ديگر، نازك الملائكه شاعر سنّت شكن عرب نيز در قصيده ى از دردمندي و بدبختيِ مردم در قالب اين شعر بيان مى نمايد. در اين پژوهش، ضمن مرورى گذرا بر « فقر و تهيدستى » زندگى نيما يوشيج و نازك الملائكه و اوضاع سياسى- اجتماعى عصر آنان، مسأله ى در شعر اين دو شاعر – خانواده ى سرباز و القصر و الكوخ- بررسى مى شود. در پايان نيز ضمن بحث و نتيجه گيرى، شباهت ها و تفاوت هاى شعرى آنان از اين ديدگاه بيان مى گردد.