تبيين علل توسعه نيافتگي استان كردستان ايران (با كاربست روش كيفي)

Explaining the Causes of Underdevelopment in Kurdistan Province- Using Qualitative Method

توسعه مفهومي پويا، متداوم و چند بعدي است كه بار ارزشي دارد و با ساختار كلي جامعه و ضرورت دگرگوني هميشگي در اين ساختار همراه است. سازماندهي بين عناصر اين ساختار از چنان اهميتي برخوردار است كه توسعه يافتگي اساساً در هماهنگي و توازن بين عناصر مختلف جامعه معنا مي يابد. كردستان از جمله استان هاي توسعه نيافته اي است كه همواره با مشكلات ناشي از توسعه نيافتگي و عدم توازن بين عناصر جامعه مواجه بوده است. بر اين اساس، هدف اصلي پژوهش حاضر شناختي جامع از علل توسعه نيافتگي اين استان است كه با رويكردي جامعه شناسانه كشف و بررسي شود. در اين راستا از رويكرد تفسيرگرايي اجتماعي بهره گرفته و با كاربست روش نظريه زمينه اي و تكنيك مصاحبه عميق به مطالعه علل توسعه نيافتگي استان كردستان پرداخته ايم. يافته هاي به دست آمده شامل شش مقوله عمده است كه عبارتند از: موانع اقتصادي، سياسي، تكنولوژيكي، اجتماعي، فرهنگي و اكولوژيكي. مقوله هسته اين مطالعه نيز «توسعه نامتوازن» است كه ساير مقولات را در برمي گيرد. نتايج تحليل داده هاي پژوهش حاضر و مدل زمينه اي ارايه شده نشان مي دهد كه مردم كردستان علل توسعه نيافتگي را به مثابه توسعه اي ناموزون و ناهماهنگ تفسير مي كنند كه اين عناصر ناموزون در تركيب خود زمينه پديد آمدن روابط اجتماعي ناعادلانه و آسيب هاي فراوان اجتماعي را فراهم آورده است.