قصيده اي از ابوالعلاي معري در مرثيه يكي از فقهاي حنفي

چكيده احمد بن عبدالله تلوخي معروف به ابوالعلاء معري شاعر بزرگ نابيناي عرب كه در 363 / 973 در معرة النعمان، شهركي ميان حلب و حماه از بلاد شام، به دنيا آمد. از ويژگي هاي زندگي او گياه خواري و تزويج نگردن اوست كه نشان دهنده بي توجهي او به امور دنيوي است. ديوان او به سقط الزند معروف است و شروح متعددي بر آن نوشته شده كه معروف ترين آنها شرح التنوير است. قصيده اي كه در اين گفتار آمده و از شرح التنوير اخذ شده از قصائد مشهور اين شاعر است كه در مرثيه يكي از فقيهان حنفي سروده است. اين قصيده را با سخن از مرگ و مقايسه آن با زادن آغاز مي كند و سپس به مدح فقيه متوفي مي پردازد و او را از استواري دهندگان فقه حنفي مي خواند كه گوشش داشته خلاف را از ميان مكتب حلفي (عراقي) و مكتب شافعي (مجازي) بردارد و نيز چنان در علم حديث مهارت داشته كه روايات منقول از او نيازي به اسناد نداشته است، در پايان قصيده از بي اعتباري دنيا سخن مي راند و نتيجه مي گيرد كه مرد خردمند هيچ گاه فريهفته اين دنياي زودگذر فاني نمي شود، ابوالعلاء در سال 1057 / 449 دار فاني را وداع گفته است