ريخت شناسي الگوي رفتار نخبگان سياسي در ايران بعد از انقلاب اسلامي

اين پژوهش به موضوع نخبگان سياسي و نوع رفتار آنها و پيامدهاي آن بر ثبات سياسي در ايران مي پردازد. نظريه پردازان بسياري درباره مبحث نخبگان و تيپ شناسي آنها نظريه پردازي كرده اند كه بيانگر اهميت اين امر در حوزه جامعه شناسي بويژه جامعه شناسي سياسي است. توجه به كاركرد و ريخت شناسي نخبگان باعث بوجود آمدن مكتب فكري نخبه گرايي در ميان محققان رشته جامعه شناسي سياسي شده است. درمورد عملكرد نخبگان در ايران نظريه پردازان بزرگي مانند «زونيس» مفهوم پردازي كرده اند كه منتج به شناسايي ويژگي هاي رفتاري نخبگان سياسي در ايران قبل انقلاب شده است. «زونيس» و ديگر نظريه پردازان معتقد هستند كه الگوي حاكم بر نخبگان و رفتار سياسي آنها داراي ويژگي هاي گونه متفرق يا عدم وفاقي مورد نظر هيگلي و برتون مي باشد . در مدل متفرق كه در بسياري از دولت هاي ملي گذشته و حال مشاهده شده ويژگي هايي وجود دارد كه خود پيامد هايي مانند بي ثباتي سياسي و عدم توسعه سياسي در جوامع در حال توسعه ي مانند ايران را به دنبال دارد. اين الگوي رفتاري ريشه در فرهنگ و ساخت سياسي و اجتماعي جامعه ايران دارد كه باعث گرديده كه جامعه سياسي ايران هم در دوران قبل و هم بعد انقلاب از اين امر رنج ببرد.