بررسي رابطه بين كيفيت زندگي كاري با خودكارآمدي معلمان مدارس ابتدايي شهر همدان

هدف از اين پژوهش، بررسي رابطه كيفيت زندگي كاري با خودكارآمدي معلمان مدارس ابتدايي شهر همدان بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، كاربردي و از لحاظ شيوه گردآوري و تحليل داده ها، جزء پژوهش هاي توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش شامل كليه معلمان مدارس ابتدايي شهر همدان در سال تحصيلي 1394-1393 به تعداد 1542 نفر بود. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي نسبي، و مطابق با فرمول كرجسي و مورگان نمونه اي به حجم 310 نفر انتخاب شد ابزار گردآوري داده ها شامل دو پرسشنامه استاندارد خودكارآمدي مربيان اسچانن – موران و وولفولك (2001) و پرسشنامه كيفيت زندگي كاري ريچارد والتون (1973)، بود كه پايايي آنها براي پرسشنامه خودكارآمدي معلمان 0/91 و پرسشنامه ي كيفيت زندگي كاري 0/93 با روش آلفاي كرونباخ تعيين شد. نتايج پژوهش نشان داد كه وضعيت كيفيت زندگي كاري معلمان مدارس ابتدايي شهر همدان در سطح متوسط و وضعيت خودكارآمدي آنان بالاتر از سطح متوسط است. بين كيفيت زندگي كاري با خودكارآمدي معلمان رابطه مثبت و معنادار (0/227=R) مشاهده شد همچنين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه مؤلفه هاي محيط ايمن و بهداشتي و نيز تأمين فرصت رشد و امنيت مداوم قدرت پيش بيني خودكارآمدي معلمان را دارند.

فاقد چكيده مي باشد