بررسي رويكرد هاريچ به انتقادهاي كريپكي بر نظرية كاربردي معنا‌داري

Evaluation of Horwich Approach to Kripke's Criticisms of Use Theory

هدف اصلي اين مقاله بررسي و تحليل استدلال‌هاي هاريچ در مقالة «معنا، كاربرد، و صدق» است كه در سال 1995 در مجلة Mind منتشر شده است. وي در اين مقاله از ايدة ويتگنشتاين، يعني نظرية كاربردي معنا (use theory)، در‌مقابل استدلال‌هايي كه عليه اين رويكرد ارائه ‌شده‌اند دفاع مي‌كند. تمركز هاريچ به‌ويژه بر انتقادهاي كريپكي است. كريپكي در كتاب مشهور خود با عنوان ديدگاه ويتگنشتاين دربارة قواعد و زبان خصوصي سعي دارد نشان دهد كاربرد نمي‌تواند ارائه‌دهندة معنا باشد. مفهومي كه كريپكي آن را نقد مي‌كند تمايل‌گرايي (dispositionalism) است. او معتقد است معناي يك واژه نمي‌تواند معادل با تمايلات يا قابليت‌هاي انسان براي كاربرد آن واژه باشد. هاريچ استدلال كريپكي را نادرست مي‌داند. براي اين منظور، ابتدا دو تفسير قوي و ضعيف از مقدمات استدلال كريپكي ارائه مي‌دهد و سپس هر دو را نقد مي‌كند. ازنظر او، لازمة استدلال كريپكي در تفسير قوي پذيرش رويكرد انبساطي به صدق است و چنين رويكردي باطل است. در تفسير ضعيف نيز مثال كريپكي نادرست است. پس از بررسي انتقادهاي هاريچ بر كريپكي انتقادهاي او را ارزيابي مي‌كنيم.

The main purpose of this article is the Horwich arguments in "Meaning, use and truth ", which is published in the Mind journal (1995). In this article, he defends the idea of Wittgenstein, use theory, in contrast to the arguments raised against the approach. Horwich focus specifically on Kripke's criticism. Kripke in his famous article "Wittgenstein on rules and private language: An elementary exposition " is trying to show that the application cannot provide the meaning. Horwich refuse Kripke argument. For this purpose, he offers both strong and weak interpretation of the premises of Kripke argument and then criticizes both. After review Horwich Criticisms on Kripke we evaluate his criticisms.