تنهايي در شهر: بررسي تجربه ي زيسته ي احساس تنهايي و ارتباط آن با ميزان رضايت از زندگي در ميان شهروندان بالغ شهر تهران

از مهم‌ترين دغدغه‌ها و مسائل اجتماعي كه با ظهور عصر مدرن در جامعه­ ي انساني رواج يافته و توجه بسياري از محققان حوزه­ ي علوم اجتماعي را به‌ سوي خود جلب كرده است،‌ دغدغه ­ي تنزل روابط اجتماعي و تضعيف نگران‌كنندۀ پيوندها و نيز كاهش همبستگي اجتماعي است. بدين لحاظ هدف از مطالعه­ ي حاضر، بررسي تجربه­ ي زيسته­ ي احساس تنهايي و ارتباط آن با ميزان رضايت از زندگي در ميان شهروندان بالغ شهر تهران‌ است. اين پژوهش از روش پيمايش با رويكرد توصيفي از نوع همبستگي بهره برده و جامعه­ ي آماري مورد بررسي كليه­ ي شهروندان بالغ كلان‌ شهر تهران بود كه 524 نفر از آن‌ها با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي براي ارزيابي برگزيده شدند. ابزار گردآوري اطلاعات مقياس كوتاه شده­ ي احساس تنهايي اجتماعي– عاطفي بزرگسالان (SELSA-S) و مقياس سنجش رضايت از زندگي باشد، از ميزان احساس تنهايي آن‌ها كاسته مي‌گردد و برعكس. از سوي ديگر، مردان، افراد مطلّقه و همسر فوت كرده (SWLS) است. نتايج حاصل از تجزيه‌ و تحليل اطلاعات نشان دادند كه 30/6 درصد از شهروندان در حد متوسط و 6/. درصد آن‌ها در سطح شديد احساس ­تنهايي را تجربه كرده‌اند. همچنين، ميزان رضايت شهروندان تهراني از زندگي‌شان در حد متوسط به بالا ارزيابي شد. يافته‌هاي استنباطي نيز نشان دادند كه هر اندازه ميزان رضايت شهروندان از زندگي‌شان بيشتر نسبت به زنان و افراد متأهل، بيشتر احساس تنهايي مي‌كردند. ساير متغيرهاي زمينه‌اي نظير متغير اصالت، قوميت، وضعيت سكونت، پايگاه اجتماعي - اقتصادي، سطح تحصيلات و سن هيچ ارتباط معناداري با احساس تنهايي نداشتند.