مطالعه تطبيقي تربيت اخلاقي كشورهاي ايران، چين و آمريكا در عصر معاصر در آموزش عالي

اخلاق يكي از مولفه هاي اصلي دوام و قوام جوامع بشري است و استحكام نظام اخلاقي هر جامعه، وابسته به نظام ارزشي حاكم بر آن است. هدف از تحقيق حاضر بررسي رويكردهاي تربيت اخلاقي در سه كشور ايران، آمريكا و چين به طوركلي و در آموزش عالي است. روش تحقيق اين پژوهش كيفي و از نوع پيمايش تطبيقي است و داده هاي موردنياز از طريق اسناد و مدارك كتابخانه اي، گزارش هاي تحقيقي و جستجو در شبكه جهاني اينترنت به دست آمده است و با استفاده از الگوي بردي كه چهار مرحله توصيف، تفسير، هم جواري و مقايسه را در مطالعات تطبيقي مشخص مي كند؛ پس از بيان واقعيت هاي تربيت اخلاقي نقدوار به نقاط اشتراك و افتراق و نقاط ضعف و قوت هر كشور در اين زمينه مي پردازد. بررسي يافته ها نشان مي دهد تمامي رويكردها به نوعي از مذهب يا دين رايج هر كشور نشاءت مي گيرد و مراحل رشد اخلاقي در رويكردهاي غير اسلامي بخصوص رويكرد شناختي ثابت و بدون تغيير هستند حال آنكه اسلام قوانين و احكام اخلاقي را مطلق و واقعي مي داند و به جز اسلام ساير رويكردها تنها به يك جنبه خاصي از تربيت اخلاقي تاكيد مي كنند.