ترجيح اراده دروني بر اراده ظاهري در تفسير قراردادهاي تجاري مبتني بر توجيه اخلاقي

تفسير قرارداد يكي از حوزه هاي مشكل در قراردادها است. اصول زيادي براي تفسير قرارداد ارائه شده است. در نظام هاي مختلف حقوقي تقريباً اصول تفسير مورد توجه قرار گرفته است. يكي از اصول ارائه شده براي تفسير قرارداد، كشف حقيقت بر اساس اراده طرفين است. مرسوم است بين اراده اشخاص (دورني و بيروني) در حوزه قراردادها، تعارض بوجود مي آيد. تعارض بوجود آمده از اراده واقعي و اعلام شده اشخاص نشات مي گيرد. در غالب سيستم هاي حقوقي تفسير قرارداد و حل تعارض با ترجيح اراده دروني و واقعي مي باشد به نوعي كه اگر ثابت شود قصد واقعي طرفين غير از آن چيزي بوده است كه بيان نموده اند، اراده واقعي مرجح خواهد بود، چيزي كه اخلاق نيز آن را مي پذيرد. و اين موضوع در فقه، حقوق ايران و حقوق اتحاديه اروپا مورد پذيرش قرار گرفته است. از طرفي حقوق انگلستان رويكردي متفاوت از سيستم هاي فوق دارد هر چند اين احتمال وجود دارد كه در بعضي موارد اخلاق اين تفسير را نپذيرد. در پژوهش حاضر صرف نظر از نظرات محققين در اين حوزه، اراده واقعي و دروني با توجيه اخلاقي، بر اراده ابراز شده ترجيح داده شده است.