تبيين پارادايم توحيدي آموزش صيانت از منابع طبيعي و محيط زيست

تخريب منابع طبيعي و محيط زيست از پارادايم انسان مدرن و رابطه ي او با خويشتن و جهان هستي ناشي مي شود. بنابراين تلاش براي رفع اين بحران ها و رفتار صحيح اخلاقي با آن ها بايد از اصلاح پارادايم آغاز شود. در اين بررسي، از روش اسنادي براي مرور و نقد اسناد آموزش صيانت منابع طبيعي و محيط زيست و از روش تبييني براي توصيف چرايي و ضرورت تبيين پارادايم توحيدي در آموزش صيانت از منابع طبيعي و محيط زيست استفاده گرديد. تبيين هستي شناسي، شناخت شناسي، روش شناسي، انسان شناسي و ارزش شناسي پارادايم توحيدي آموزش صيانت از منابع طبيعي و محيط زيست مهم ترين يافته هاي اين مطالعه مي باشند. اگر چه راه هاي گوناگون براي پيشگيري بحران هاي زيست محيطي توصيه مي شود، اما محققان و برنامه ريزان بر اين باورند كه اتكاء صِرف بر توصيه هاي فني، چاره ساز نيست. زيرا اين بحران ها نشانه ي فاجعه اي بزرگتر يعني پارادايم هاي مبتني بر دوري انسان از مبداء و خالق هستي است. لذا نيازمند پارادايم توحيدي براي آموزش صيانت از منابع طبيعي و محيط زيست با لحاظ داشتن «دانش ماوراء الطبيعه»، « دانش علمي/ تحليلي» و «دانش و اخلاق قدسي» هستيم كه مي تواند مورد استفاده برنامه ريزان و مسئولان منابع طبيعي و محيط زيست كشور قرار گيرد.