بررسي نقش ميانجي استرس شغلي در رابطه بين رهبري اخلاقي و اثربخشي رهبري با قصد ترك خدمت

هدف تحقيق حاضر بررسي نقش ميانجي استرس شغلي در رابطه بين رهبري اخلاقي و اثربخشي رهبري با قصد ترك خدمت مي باشد.روش تحقيق آن از نظر هدف كاربردي و از نظر روش گردآوري داده ها توصيفي، پيمايشي و از نوع همبستگي مي باشد. همچنين جامعه آماري اين پژوهش، كليه كاركنان كميته امداد امام خميني (ره) استان گلستان به تعداد 350 نفر مي‌باشد كه با توجه به جدول كرجسي و مورگان 183 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي بعنوان نمونه آماري انتخاب گرديد. داده‌هاي مورد نياز با استفاده از روش ميداني و كتابخانه‌اي و ابزار آن پرسشنامه‌ جمع آوري گرديد كه جهت تجزيه و تحليل آنها و آزمون فرضيه ها از روش مدل يابي معادلات ساختاري(SEM) و نرم‌افزارهاي SPSS و Lisrel استفاده شده است. نتايج حاصل نشان مي‌دهد مدل به كار گرفته شده از لحاظ بارعاملي و اعداد معني‌داري مورد تأييد است و همه روابط مستقيم ميان متغيرهاي مدل نيز، معني‌دار بوده‌اند. همچنين يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه بين رهبري اخلاقي و استرس شغلي رابطه معني‌داري وجود دارد. بين اثربخشي رهبري و استرس شغلي رابطه معني‌داري وجود دارد. بين رهبري اخلاقي و قصد ترك خدمت رابطه معني‌داري وجود دارد. بين اثربخشي رهبري و قصد ترك خدمت رابطه معني‌داري وجود دارد. بين استرس شغلي و قصد ترك خدمت رابطه معني‌داري وجود دارد.