رابطه بين باورهاي ديني با رشد اخلاقي و خلاقيت در دانش آموزان دختر و پسر پايه نهم مدارس دولتي شهر ساري ناحيه 2

هدف اين پژوهش، رابطه بين باورهاي ديني با رشداخلاقي و خلاقيت در دانش¬آموزان دخترو پسر مدارس دولتي شهر ساري ناحيه 2 بوده است.روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي است. جامعه آماري آن را، كليه دانش آموزان دخترو پسر مدارس متوسطه اول ناحيه 2 شهر ساري كه مجموعا500 نفر مي باشند، تشكيل مي¬دهند كه بر¬اساس جدول كرجسي و مورگان تعداد 217نفر به روش نمونه گيري تصادفي-طبقه¬ايي برحسب جنسيت به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. جهت جمع¬آوري داده‌ها از پرسشنامه 26 سوالي باورهاي ديني گلاك و استارك ، پرسشنامه 18 سوالي رشد اخلاقي لطف آبادي، پرسشنامه 60سوالي خلاقيت عابدي مي باشد روايي صوري و محتوايي ابزارها به تاييد چند تن از متخصصان و صاحب نظران رسيد و پايايي آن با استفاده از ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب83/0-80/0-77/0 بدست آمده كه از لحاظ آماري معنادار و مورد تاييد مي باشد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها استنباطي از آزمون هاي پيرسون و رگرسيون استفاده شده است و نتايج اين تحقيق نشان داد كه بين باورهاي ديني و رشد اخلاقي دانش آموزان رابطه وجود دارد ، بين باورهاي ديني و خلاقيت دانش آموزان رابطه وجود دارد و همچنين نتايج تحليل رگرسيون نيز حاكي از آن است كه سهم هر يك از مولفه هاي باورهاي ديني در پيش بيني رشد اخلاقي و خلاقيت دانش آموزان متفاوت است .به عبارتي از بين مولفه هاي باورهاي ديني،بعد عاطفي بيشترين وبعد مناسكي كمترين سهم در پيش بيني رشد اخلاقي داراست و همچنين مي توان گفت بعد عاطفي بيشترين وبعد مناسكي كمترين رابطه را با خلاقيت دانش آموزان دارد.