تحليل روشمند معناي واژه «نَفْس» در حديث احتضار پيامبر (ص)

بدون عنوان

دستيابي به فهم دقيق يك حديث، نيازمند فهم صحيح مفردات آن است كه اين مهم، فراتر از بررسي واژگاني، نيازمند تحليل معناي كلمه بر پايه متون روايي، تاريخي و ديگر قراين مؤثر است. يكي از واژگاني كه معناي آن با چالش همراه بوده و نيازمند تحليل و تبيين است، واژه «نَفْس» در خطبه 197 نهج البلاغه است كه به قرينۀ لحظه ارتحال پيامبر 9 به معناي روح دانسته شده است. لكن به دليل برخي عبارات نا همسو و بعضي ملاحظات متن شناختي، اين معنا با ترديدي جدي مواجه شده است. پژوهش حاضر كوشيده است تا به روش تحليلي - انتقادي آراي شارحان، مترجمان و محققان نهجالبلاغه را ارزيابي و بر پايه منطق فهم حديث، دوگانگي ظاهري در كلام اميرالمؤمنين 7 را رفع نمايد. نتيجه حاصل از اين تحقيق كه با تكيه بر مستندات روايي، تاريخي و لغوي به دست آمده است، نشان ميدهد كه واژه نَفْس در كلام اميرالمؤمنين 7 در معنايي غير روح به كار رفته است.

not abstract