مفاد حقيقي اسلوب حصر (قصر) در آيات و احاديث

بدون عنوان

حصر‌عبارت است از اينكه چيزي يا كسي را به چيزي يا كسي آنچنان ويژه دارند كه از او درنگذرد و در غير او نباشد. دلالت حصر بر معناي مذكور مورد ترديد است. بررسي مفاد واقعي اين اسلوب مسأله اصلي اين پژوهش است كه به روش كتابخانه‌اي و تحليل محتوا پي گرفته شده است. آيا ظهور اين بيانات در انحصار، معتبر و قابل استناد است؟ احتمالات چندي وجوددارد: اينكه حصر را غيرحقيقي يا اضافي بدانيم؛ استفاده از حصر را يك تعبير بلاغي لطيف براي بيان مبالغه‌آميز كمال يك وصف بگيريم؛ آن را ادعايي و در مقام تأكيد بدانيم؛ دست از حصر حقيقي برنداريم، ولي براي توجيه انحصار كلام از مصاديق مخفي و غيرظاهر سراغ گيريم. دلالت بر كليت و انحصار را فقط به معناي بيان اقتضا و نه علت تام بدانيم يا بر مراتب تشكيكي معنا حمل كنيم يا كليت و عموم آن را با دليل منفصل تخصيص وتقييد بزنيم و ... خلاصه اينكه بر معناي حقيقي حصر به‌عنوان مرادجدي متكلم نمي‌توانيم پافشاري كنيم.

not abstract