بررسي ملاك‌هاي صحت و سقم مكاشفات از منظر دو مكتب ابن‌ عربي و صدرالمتألهين

انسان مي‌تواند با پرورش و هدايت قواي ظاهري و باطني خويش با عوالم هستي ارتباط حضوري برقرار كند و به مكاشفه حقايق آن عوالم بپردازد. اما گاهي تأثير نامناسب قواي انساني بر يكديگر از يك سو و دخالت شيطان و هواهاي نفساني از سوي ديگر اين امكان را به‌وجود مي آورد كه سالك از مسير حق منحرف مي‌گردد و امور ذهني و خيالي را حقيقت بپندارد. البته در حضور و شهود خطا راه ندارد، اما اگر عارف از شهود خارج شود و بخواهد در مقام علم حصولي به تبيين، بازبيني و بازگويي علم حضوري خود بپرداز امكان انحراف و اشتباه براي عارف وجود دارد. بنابراين پرسش اين است كه آيا بر اساس دو مكتب ابن‌عربي و حكمت متعاليه براي اهل كشف معياري وجود دارد تا بتواند به سنجش اعتبار مشاهدات خويش بپردازد؟ به‌نظر مي‌رسد در اين دو مكتب معيارهاي مطمئني براي ارزيابي مشاهدات عرفاني پيشنهاد شده است.

فاقد چكيده مي باشد