ارائه مدل نظري هماهنگي بين‌سازماني در مديريت راهبردي بحران‌هاي ‌طبيعي با روش فرا‌تركيب

هماهنگي بين‌سازماني، عاملي مهم در مديريت راهبردي بحران‌هاي طبيعي است. بررسي مشكلات و چالش‌هاي ناشي از وقوع بحران‌هاي طبيعي مؤيد اين واقعيت است كه عملكرد سازمان‌ها در اين حوزه همواره با كاستي‌هايي همراه است. هدف اين پژوهش، احصاء عوامل و موانع مؤثر بر هماهنگي بين‌سازماني در مديريت راهبردي بحران‌هاي طبيعي و ارائه مدلي نظري از روابط بين اين عوامل است. لذا با استفاده از روش فراتركيب، يافته‌هاي مطالعات انجام شده به‌صورت نظام‌مند مورد بررسي، تفسير و تحليل قرار گرفته است. اعتبار عوامل احصا شده از مطالعات كتابخآن‌هاي با استفاده از روش دلفي و با بهره‌گيري از مصاحبه با خبرگان مورد بررسي قرار گرفته است. يافته‌هاي تحقيق مويد اين مطلب است كه هماهنگي بين‌سازماني در مديريت ‌راهبردي بحران‌هاي ‌طبيعي از چهار عامل «فرماندهي يكپارچه»، «مديريت ارتباطات»، «مديريت اطلاعات» و «مديريت منابع» تاثير مي‌پذيرد. اين عوامل چهارگانه خود از متغيرهاي مستقلِ قانون، برنامه‌ريزي، آموزش، تمرين‌و‌مانور، ارزيابي‌و‌ نظارت در حوزه شبكه‌ روابطِ رسمي بين‌سازماني و همچنين عوامل فردي، عوامل سازماني و عوامل محيطي در حوزه شبكه‌ روابط غيررسمي بين‌سازماني تاثير مي‌گيرند.