ارائه الگوي راهبردي- بومي جهت مديريت محدوده و حريم كلان شهر اهواز با استفاده از تحليل تركيبي (ANP-DEMATEL)

امروزه با گسترش صنعت، رشد و توسعه ناهمگون، شكل‌گيري هسته هاي غيررسمي، زمين‌خواري و بورس‌بازي زمين، سطح كاذب در كلان‌شهر اهواز افزايش و كيفيت زندگي كاهش يافته است. به‌همين‌خاطر ارائه الگوي راهبردي بومي جهت مديريت محدوده و حريم كلان شهر اهواز امري ضروري و اجتناب‌ناپذير است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف، كاربردي و از منظر روش شناسي توصيفي تحليلي محسوب مي شود. با مطالعه در ادبيات و مباني نظري پژوهش و همچنين مطالعۀ 10 طرح توسعه و عمران شهر ي در ايران شاخص ها در قالب پنج دستۀ اجتماعي، اقتصادي، كالبدي، طبيعي و حقوقي استخراج و با استفاده از مدل تركيبي ANP-DEMATEL تجزيه‌وتحليل گرديدند. نتايج نشان مي دهد كه شاخصهاي كالبدي و اقتصادي در سطح كلان و شاخص هاي موقعيت مكاني، الگوي گسترش و نقش شهري در سطح خرد بيشترين ارزش و اهميت را داشتند. در اين زمينه يك مدل راهبردي بومي در سه سطح ارائه شد. نتايج تحليل مدل نشان مي‌دهد كه به كارگيري نقش صنعتي و خدماتي شهر، الگوي گسترش شعاعي و فعلي، موقعيت مكاني قراگيري اين شهر بر روي جلگه و توجه نهاد ها و سازمان هاي شهري نظير شهرداري و شوراي شهر به وضعيت طرح ها جهت تعيين مرز محدوده و حريم بسيار مهم است.