بررسي رويكردهاي سيستمي به مديريت دانش (مرور سيستماتيك مفاهيم، يافته‌ها و متدولوژي‌هاي به‌كار رفته)

در طي دو دهه گذشته رويكردهاي مختلفي در اجراي فعاليت هاي مديريت دانش در سازمان‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. يكي از پركاربردترين اين رويكردها، گرايش به استفاده از تفكر و رويكردهاي سيستمي در فعاليت هاي مديريت دانش در سطح سازمان ها مي‌باشد. مقاله پيش رو به دنبال آن است تا با استفاده از مرور سيستماتيك به بررسي رويكردهاي سيستمي و مفاهيم به‌كار رفته در مطالعات مديريت دانش بپردازد. بر اين اساس تعداد 63 مقاله منتشر شده بين سال‌هاي 2000 تا 2017 از سه پايگاه داده امرالد، ساينس دايركت و پروكوئيست با استفاده از روش‌هاي كمي و كيفي مورد بررسي و تحليل قرار گرفت. نتايج تحقيق نشان داد كه رويكرد سيستم هاي اجتماعي فني، مهندسي سيستم و روش‌شناسي سيستم هاي نرم بيشترين كاربرد را در مطالعات مديريت دانش داده است. تمركز رويكردهاي سخت بر روي سيستم هاي مديريت دانش بسته بوده و در مقابل رويكردهاي سيستم‌هاي نرم بر پياده سازي سيستم هاي مديريت دانش باز و پويا توجه داشته اند.