بررسي كاركردهاي رسانه اي خطابه و منبر در عصر اول عباسي (132-232ق)

Investigating the functions of the media and the pulpit in the first era of Abbasi (132-232q)

با آغاز خلافت عباسيان، خطابه و منبر، به‌عنوان رسانه‌هايي ارتباطي و تأثيرگذار، در خدمت توجيه مشروعيت و تثبيت حكومت قرار گرفتند. در سدۀ اول خلافت عباسيان، خطبه‌ خواندن به نام خليفه به‌معناي رسميت يافتن قدرت او بود و منبر نيز به تريبوني تبديل شد كه بر آن خطابه‌هايي براي اعلام رسمي خليفۀ وقت و وليعهد او و دعا براي آنان ايراد مي‌شد. در طرف مقابل، مخالفان نظام عباسي نيز از اين كاركردهاي رسانه‌اي خطابه و منبر استفاده مي‌كردند؛ آن‌ها با ايراد خطابه‌هايي در ذكر رذايل و مظالم خاندان بني‌عباس، مردم را به نظام خلافت بدبين و به اين وسيله، مشروعيت خلفا را در اذهان مردم خدشه‌دار مي‌كردند. با توجه به اهميت موضوع، پژوهش حاضر درصدد است تا كاركردهاي منبر و خطابه را، به‌عنوان رسانه‌هاي ارتباطي تأثيرگذار در تمدن اسلامي، با تكيه بر عصر اول خلافت عباسيان (132-232ق) بررسي كند.

With the beginning of the Abbasids' caliphate, the lectures and pulpits, as communicative and influential media, served to justify the legitimacy and consolidation of the state. In the first century of the Abbasid caliphate, a speech called Caliph meant the recognition of his power, and the pulpit turned into a platform where the speaker for the official Caliphate of the time and his crown prince and prayer were told to them. On the other hand, opponents of the Abbasid system also used these functions of speech and pulpit media; by giving speeches about the vices and atrocities of the Abbasid caliphate, they made to pessimistic people caliphate, and thus disrupted the legitimacy of caliphs in the eyes of the people. Regarding the importance of the subject, the present research seeks to study the functions of the pulpit and the lectures as influential communication media in Islamic civilization, relying on the first era of the Abbasid Caliphate (132-232 CE).