بررسي نمونه‌هايي از واژه‌ها و اصطلاحات رايج گويش سيستاني در تاريخ بيهقي

تاريخ بيهقي يكي از متوني است كه واژه­­ هاي كهن و گاه مهجور در آن فراوان ديده مي ­شود، به گونه ­اي كه حتي معني دقيق بعضي از واژه­ ها يا تركيبات آن بر شارحان نيز پوشيده است؛ درحالي­كه بسياري از واژه­ هاي دشوار اين كتاب در گويش­ هاي بومي ايران رواج دارد. گويش سيستاني يكي از اين گويش هاست كه مي­تواند يك منبع بسيار غني و معتبر براي شناخت ريشه و اصالت واژه و تعبيرهاي آثار و متون كهن از جمله تاريخ بيهقي باشد. در اين مقاله سعي شده است بعضي از واژه­ ها و تركيبات تاريخ بيهقي كه هنوز هم با همان معناي كهن در گويش سيستاني به كار مي­رود، با ذكر نمونه ­هايي از كاربرد اين وا‍ژه­ ها و تركيبات در متون كهن ديگر نشان داده شود تا ظرفيت بالاي اين گويش در زمينۀ تحقيقات زبان­شناسي تاريخي بر همگان مشخص گردد. از جمله واژه­ ها و تركيبات موجود: آچار، استارا، الف، اشناس، افتوزرد، بگه، پيره، رِنگ، جوق، ترنگو، لت، ليت، استو، اسپست و رز سختن مي­باشد.

فاقد چكيده مي باشد