نقد و بررسي تطبيقي كاركرد نمادين شير و گاو

نمادگرايي براي بيان مفاهيم در طي زمان‌ها و قرون شكل گرفته و در تفكرات و رؤياهاي نژادهاي مختلف جاي گرفته است و درفراسوي مرزهاي ارتباطي جاي دارد. نماد، انديشه را برمي‌انگيزد و انسان را به گسترة انديشه بدون گفتار رهنمون مي‌كند. تاريخ نماد نشان مي‌دهد كه هر چيز مي‌تواند ارزش نمادين پيدا كند، مانند مظاهر طبيعت (سنگ‌ها، گياهان، جانوران، كوه‌ها و دره‌ها، خورشيد و ماه، باد، آب، آتش) يا حتي اشكال مجرد (اعداد، مثلث، مربع و دايره). در حقيقت همه جهان يك نماد بالقوه است. انسان با تمايلي كه به آفرينش نمادها دارد، اشياء و اشكال و جانوران را به نماد تبديل مي‌كند؛ به اين وسيله اهميت روان‌شناسي بسزايي به آنها مي‌دهد و آنها را در هنر بصري خود بيان مي‌كند(لايافه، 1352: 364). شير و گاو از جملة حيواناتي هستند كه در فرهنگ­هاي مختلف كاركردهاي نمادين دارند. بررسي منشأ و نوع اين كاركردهاي نمادين نه تنها در شناخت هرچه بيشتر تمدن ­ها و فرهنگ­ ها مؤثر خواهد بود، بلكه سير فكري مشترك آنها را نيز نشان خواهد داد. بر اين اساس، در پژوهش حاضر به بررسي تطبيقي كاركردهاي نمادين شير و گاو در تمدن­ هاي متعدد مي­ پردازيم و عناصر مشترك و وجوه اختلاف آنها را از نظر نمادشناسي تبيين مي­ كنيم.