پژوهشي دربارة رويكرد فقهي رشيد رضا در تفسير المنار

A Research on Rashid Reza’s jurisprudential approach on al-Manar Interpretation

تفسير القرآن الحكيم مشهور به المنار، از مهم‌ترين تفاسير قرآن در سدهٔ چهاردهم هجري است كه در اين عرصه، آراي جديد و در خور تحقيق، عرضه كرده است. مقالهٔ حاضر با نگاهي توصيفي‌تحليلي رويكرد فقهي رشيد رضا در اين تفسير را برمي‌رسد و بيان مي‌دارد كه «نفي تبعيّت بدون دليل از اقوال پيشينيان»، «كاستن از گسترهٔ فقه» و «مصلحت‌محوري فقيهانه»، مشخّصه‌هايي بارز در رويكرد فقهي صاحب المنار است. مشخصه‌هاي مزبور نيز در نهايت، به تقويت فرآيند «عرفي‌سازي حوزهٔ امور دنيوي»، يعني همهٔ قلمرو فقه به جز عبادات، مي‌انجامد.

“Tafsir al-Quran al-Hakim “, known as “al-Manar” is one of the most important interpretations in fourteen century of Hegira which has created a new school in realm of Quranic interpretation that needs to be researched. This essay investigates the Almanar’s jurisprudential approach in descriptive and analytical manner and concludes that “rejecting unreasonable following of earlier words “, “decreasing of jurisprudence’s realm “and “jurisprudence based on expedience“, are obvious characteristics of the writer of Almanar’s jurisprudential approach. Mentioned characteristics finally highlights “secularization of worldly affairs“ (it means all jurisprudent’s realm except prayers).