امكان‌سنجي همگرايي ايران با جمهوري آذربايجان و تركمنستان در قرن بيست ويكم و ارائۀ الگويي راهبردي با رويكرد صلح پايدار

در قرن بيست‌ويكم، يكي از ملزومات ورود كشورها به جريان جهاني‌شدن و برقراري صلح پايدار منطقه‌اي و جهاني، همگرايي است. با توجه به برخي موانع موجود در رابطه با همگرايي ايران با كشورهاي آسياي مركزي و قفقاز از جمله جمهوري آذربايجان و تركمنستان، لزوم امكان‌سنجي و طراحي راهبردهاي مناسب براي ايجاد زمينه‌هاي همگرايي، ضروري به‌نظر مي‌رسد. بنابراين، اين نوشتار، با روش تركيبي (توصيفي تحليلي و پيمايشي) و روش حل مسائل از نوع تصميم‌گيري چندمعياره در پي پاسخ به اين پرسش است كه با توجه به شرايط منطقه‌اي و بين‌المللي در قرن بيست‌ويكم، مناسب‌ترين راهبردها بر حسب اولويت براي افزايش نقش ايران در ايجاد همگرايي با جمهوري آذربايجان و تركمنستان كدامند؟ در اين راستا با بهره‌گيري از مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني و استفاده از روش سوات، 4 نقطۀ قوت، 4 نقطۀ ضعف، 5 فرصت و 3 تهديد در مورد همگرايي ايران با جمهوري آذربايجان و تركمنستان شناسايي و 8 راهبرد كاربردي تدوين شده است و سرانجام، اين راهبردها با استفاده از روش ام‌سي‌دي‌ام به‌وسيلۀ پرسشنامه و مصاحبه، اولويت‌بندي شدند. نتايج به‌دست‌آمده از پرسشنامۀ مقايسه‌هاي زوجي نشان مي‌دهد كه راهبرد «ايجاد پيوندهاي ژئواكونوميك» در رتبۀ اول و راهبردهاي ديگر در رتبه‌هاي بعدي قرار گرفتند.