بايستگي‌هاي ساختاري احراز مديريت كارآمد در مناطق كلان‌شهري ايران در چارچوب رهيافت نومنطقه‌گرايي

ساماندهي نهادي مناطق كلان‌شهري يكي از مباحث بحث‌برانگيزي است كه ريشه بسياري از مشكلات مناطق كلان‌شهري را در خود جاي داده است. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي ضمن شناخت ضرورت‌هاي نوين متأثر از فرايندهاي جهاني و نظر به تفكرات منفرد، تفرق‌هاي برنامه‌اي ـ سياستي، عملكردي ـ كاركردي و تفرق قلمروي مناطق كلان‌شهري در كشور، به انجام پژوهش در حوزه ساختار مديريتي مترتب بر اين مناطق كلان‌شهري (به‌مثابه عامليت‌ها) مبادرت كرده است. نتايج حاصله، خلأ مديريت مناطق كلان‌شهري و لزوم نوعي تجديد ساختار در حكومت‌هاي محلي و استاني در راستاي شكل‌گيري اين سطح مديريتي را نشان مي‌دهد كه به‌مثابه حلقه حكومت منطقه كلان‌شهري درون طيفي از منطقه‌گرايي، قرار مي‏گيرد.